Free Guide: Sweet Surrender →
Twee jaar lang kwamen er tijdens covid taken bij die structureel energie kostten. Maar ik deed wat ik bij elke uitdaging in mijn leven deed waar ik geen controle over had: schouders eronder en gaan. Samenwerken met collega’s werd communiceren via een beeld. Snel schakelen op de werkvloer maakte plaats voor systemen die zwaar, saai en inefficiënt waren.
Overdag, in de avond en het weekend, regelde ik alles voor iedereen en ik genoot ervan. Rust had ik niet nodig, want mijn dopamine shotjes haalde ik uit oplossen en vernieuwen. En zolang alles lukte, en daar zorgde ik hoe dan ook voor, voelde ik me on top of the world.
Tegelijkertijd was goed voor mezelf zorgen ook belangrijk, want ik kende het belang van fysieke en mentale gezondheid en het lichaam. Ik stond ‘s ochtends om vijf uur op, deed mijn stretches, ademhalingsoefeningen en ging wandelen. Daarnaast stond ik vijf keer per week in de crossfit box. Mijn gewoontes tikte ik af als taken op een to-do list en dat voelde goed.
Totdat mijn lichaam dagelijks signalen gaf: migraineaanvallen, een vastzittende nek en uiteindelijk blackouts – zoals bij de pomp staan en mijn pincode niet meer weten.
Rust nemen? Dat kwam niet eens in mij op. Wel zocht ik bij vermoeidheid naar ontspanning in uitlaatkleppen als sport, sociale gelegenheden en de natuur. Maar ik ging ook beter plannen, slimmer communiceren of een ander systeem uitproberen op werk.
Toen ik zwanger bleek, luchtte dit op. Want mijn hoofd dacht: Ah, vandaar dat ik me voel zoals ik me voel. Ik moet gewoon even door het eerste trimester heen.
Maar helaas, het rationaliseren van mijn klachten werkte niet meer toen ik tijdens een hike in de Dolomieten fysiek intense vermoeidheid ervaarde. Een gevoel dat ik niet kende.
Ineens kwam er ruimte voor een stem luider dan mijn doorzettingsvermogen: f*ck, dit is niet oké.
Ik voelde dat ik hier iets mee moest, dus ik ging naar de huisarts. Die gaf het label burn-out en ik dacht: Ik? Een burn-out? Dat kan niet. Ik vroeg nog aan de huisarts: “En nu? Wat moet ik verder doen?” Zijn antwoord: “Stoppen met sporten, naar de praktijkondersteuner en ziekmelden”.
Met waterige ogen keek ik hem aan en alles in mij kon het niet accepteren: nee, je gaat niet opgeven! Stilzitten is voor niemand goed! Dit advies raakte de belangrijkste dingen in mijn leven: werk, sport en een rijk sociaal leven.
Toch volgde ik het advies op, vooral voor het nieuwe leven in mij. Maar ik wist niet goed hoe ik dit moest doen. Alles viel weg en ik belandde in een diep gat. Ik had steeds minder energie en uiteindelijk had ik zelfs geen puf meer om mijn bed uit te komen. Mijn joy was verdwenen. Ik verlangde zo naar rust en ruimte, maar doordat ik niets meer deed, voelde ik vooral onrust.
Hier kon ik me toch niet bij neerleggen for the rest of my life? Ik dacht dat ik al die tijd deed wat ik leuk vond en waar ik goed in was. Daarom wilde ik begrijpen wat er gebeurde en ging ik op onderzoek uit.
In een coachingstraject bevestigde een leiderschapsscan wat ik diep vanbinnen wel wist: ik zat precies in de juiste hoek qua werk. Maar deze scan liet mij ook begrijpen en inzien wie ik was als alles begon te wankelen. En waar het ‘fout’ was gegaan.
Ik zag dat ik al die tijd de weg van doorbeuken en fixen volgde: mijn way to go. Ik hield van hard werken en droeg daardoor iets bij. Het werkte voor me. Totdat dat het niet meer deed. Want wat ik nu inzag: ik gaf álles voor het resultaat op werk en kwamen andere domeinen lager te staan.
De prestaties hadden zich onderdeel gemaakt van mijn identiteit. Ondanks dat ik altijd zo goed wist waar ik voor stond en wat mijn grenzen waren.
Sinds ik mezelf beter ken, mijn identiteit glashelder heb en diep besef dat ik er niet alleen voor sta, durf ik te vertragen. Als ik tot de hoogste piek wil komen, zijn rest en recharge just as important als presteren. Want die hoogste piek is niets waard als het niet de juiste piek voor mij is.
Dit wist ik rationeel al, maar nu embody ik dit pas. Elke dag kies ik weer voor dat wat voor mij is en laat los wat dat niet is. Want dát houdt mij op mijn eigen koers. Een koers waarop streven naar meer niet egoïstisch is, omdat het de juiste is. Dat is van betekenis zijn: mijn gaven en talenten inzetten en vermenigvuldigen terwijl ik me fully alive voel.
Zonder dat ik in het ene domein een steekje laat vallen als ik het andere meer aandacht geef.
Zonder te moeten presteren vanuit hustle, gebaseerd op verwachtingen van anderen en de hoge lat. Onderweg kan ik de stemmen ombuigen in mildheid naar mezelf.
Van deze koers wijk ik niet meer af, no matter the chaos around me. Dat is ware rijkdom voor mij. En dit kan voor jou ook. Dat je je fully alive voelt, zonder te hoeven kiezen tussen belangrijke domeinen in je leven.
Want als jij jezelf voedt, creëer je een voedingsrijke bodem waar niet alleen jij de vruchten van plukt, maar ook de generaties na jou. Je bouwt een legacy op!
Laten we samen ontdekken hoe.